Scroodge heeft zich de afgelopen weken weer blijk van waardering getoond.

Zoals elk slecht ondernemerschap betaamt zijn de 10 gouden regels weer in acht genomen.

Zijn onderdanen worden nog altijd opgeleid met de sterke 3 AAA's gedragsregels.

 

 

 

De grote weldoener heeft weer toegeslagen.

Menig gezin zit zich momenteel blauw te zingen bij de kerstboom.

In deze tijd van recessie kun je natuurlijk niet met een overbodig luxe kerstpakket over komen.

Dus heeft Scroodge geheel in stijl zijn onderdanen voorzien van een functioneel pakket.

Een symbolisch pakket, passend in de huisstijl van Scroodge en passend bij deze tijd zit de hardwerkende medewerker nu tegen een pak rijst aan te kijken.

Eindelijk iets waar het gehele gezin wat aan heeft, een product dat zich onderscheid van de rest.

Een passend dank je wel aan de gulle gever heeft al vele malen geklonken.

Met trots thuisgekomen met een kerstgeschenk dat precies bij Scroodge past en waar we ons lekker bij mogen voelen.

 

Om de moeilijke tijden te veraangenamen en door te komen.

Vrolijke kerst Scroodge, namens het gehele gezin.

Kijk eens aan wie weer terug is??

 

Yep, ik ben er weer na lange, zeer lange tijd van afwezigheid.

Tijd voor weer een nieuw loggie.

 

Scroogde heeft nogal een aantal rare egotrippers in dienst.

Niet eens in staat zijnde om fatsoenlijk op hun vingers  tot TIEN te kunnen tellen.

Zo tegen de tijd dat het kouder begint te worden komt er leven in de brouwerij.

Een spoor nalatend van onzorgvuldigheden en tekortkomingen is dan weer hun deel.

Geen wonder dat het zo slecht gaat met de economie.

Maar daar hebben zij dan helemaal geen boodschap aan.

Met een stevige blos op de wangen kwam vadertjelief thuis.

Ja Scroodge had zich weer eens van zijn goede kant laten zien met een formidabel kado.

 

Ter gelegenheid van de start van het nieuwe seizoen had iedereen een welkome verrassing ontvangen.

 

 

Potverdorie, is het al 2 maanden geleden dat ik heb zitten kankeren?

Nouja of ik elke dag dat doe of een paar keer per jaar.

Het maakt geen enkel  verschil.

Het is en het blijft er een zooitje.

Als ik zo een aantal uurtjes er ben en af en toe eens aandachtig

om me heen kijk, verbaas ik me telkens weer.

Zal ik die ene nu vooruit gaan duwen of zal ik wachten totdat hij omvalt.

De motivatie straalt er werkelijk bij iedereen van af.

Van directeur tot de poetsvrouw.

Denk je een mooi liedje gehoord te hebben, zakt een illusie als een pudding in elkaar.